Weer aan het werk!

Eindelijk, de contactberoepen mochten vanaf deze week hun deuren weer openen en klanten ontvangen. Wat een opluchting en wat voelde ik, en al mijn collega's zich in opperbeste feeststemming! Er waren bloemen, cadeautjes en lieve berichtjes van mensen die allemaal minstens zo blij waren.

We werden gemist en dat is me de afgelopen dagen wel heel erg duidelijk geworden. Bijna al mijn klanten van de afgelopen dagen hadden te kampen met klachten die gerelateerd waren aan werk. Dat uit zich dan natuurlijk vooral in het nek- en schoudergebied. Veelal mensen uit de zorg, het viel te verwachten. Dat bevestigt maar weer het kromme van alle regeltjes van de overheid. Essentiele winkels en bedrijven werden gesloten, fysiotherapeuten en topsportverzorgers mochten blijven werken evenals slijterijen en bloemisten die hun winkels gewoon open konden houden. Mijn frustratie in deze moge ondertussen duidelijk zijn en ik zal je er niet verder mee vermoeien.

Al een jaar lang werkt één van mijn klanten zich rot in het ziekenhuis. Nu is het ziekenhuis vol en worden patiënten vervoerd naar andere regio's. De mankracht is er niet en bij ziekte van collega's draait mijn klant gewoon nog een dienst extra. Zonder morren. Op de vraag hoe ze het volhoudt kijkt ze me verbaasd aan en vraagt ze me of ze de patiënten dan maar een dagje aan hun lot moet over laten. Haar bezoekjes aan mijn praktijk zijn dit afgelopen coronajaar dus broodnodig geweest en werden de afgelopen 11 weken ernstig gemist. Ze was één van de eerste klanten die weer op de bank lag en haar volgende afspraak staat al genoteerd.

Het was een rare periode en ik ben ontzettend blij dat ik weer aan het werk mocht. Ik ben dankbaar voor alle hulp die ik heb gekregen van jullie, in welke vorm dan ook. Jullie aankopen in de afgelopen maanden, maar ook de financiële steun in de vorm van donaties heeft écht geholpen om door te kunnen zetten. Zeker ook mentaal, want het was soms echt, laten we zeggen, niet heel erg gezellig hier thuis. 

Vandaag ga ik even uitrusten en mijn zere spieren vertroetelen. Want al ben ik het masseren niet verleerd, mijn lijf vond die weken van niets doen volgens mij wel heel fijn.