In actie voor ... mezelf

Als zelfstandig ondernemer maak je keuzes. De keuze om voor jezelf te beginnen betekent ook dat je risico's neemt. Risico's zijn leuk en spannend en horen erbij. Maar wat als die risico's betekenen dat je er opeens helemaal alleen voor staat en dat er op geen enkele wijze ondersteuning vanuit het rijk of gemeente is?

Ik hou van ondernemen. Het is me niet me de paplepel in gegoten maar ik durf te beweren dat het wel in mijn bloed zit. Ik functioneer gewoon beter als zelfstandig ondernemer. Heerlijk als er weer iets nieuws op mijn pad komt om op poten te zetten en te merken dat iets "werkt". Ik neem risico's en calculeer die ook in. Soms krijg je dan een klap voor je kop en krabbel je weer op.

Ik heb veel gedaan in mijn werkzame leven tot zover, ben onderaan begonnen en ben blijven leren. De cursus ontspanningsmassage was eigenlijk gewoon een leuke opleiding om mijn zinnen te verzetten, ik was er nieuwsgierig naar geraakt. Het viel te verwachten dat er een vervolg op kwam in de vorm van de iets pittigere opleiding tot sportmasseur. Ik kreeg de kans om er mijn werk van te maken. En natuurlijk bleef het toen kriebelen; ik wilde er meer mee, mijn eigen stempel er op drukken en mijn gasten nog meer in de watten leggen dan ik kon doen bij het bedrijf waar ik werkte. De praktijkruimte in de Smedestraat kwam vrij en na rekenen, heel veel nachtjes slapen en nadenken heb ik de stap gezet. Een betaalbare huur, weinig vaste lasten en veel inrichting was niet nodig. Mijn handen deden het voornaamste werk: de massages.


Die zo zorgvuldig uitgekiende vaste lasten blijken nu in mijn nadeel te werken. Veel maandelijkse kosten heb ik ook niet. Had ik die maar, dan was ik nu wel in aanmerking gekomen voor de TVL of zelfs de TOZO. De afkortingen vliegen je om de oren, maar laat ik kort zijn: ik kom voor géén van allen in aanmerking. En dat frustreert me. Via branchevereniging en verschillende overkoepelende organisaties voor zelfstandigen werd ik naar de gemeente doorverwezen. Zij zouden kunnen helpen, maar dat doen ze dus niet. Nee mevrouw, u bent één van die gevallen die gewoon pech hebben. Eerlijk is eerlijk, de meneer die mij belde was erg vriendelijk en dacht serieus met me mee. Maar daarmee betaal ik niet de maandelijkse huur. Het Ministerie van Economische zaken maakt het nog bonter: desgevraagd reageren zij met de opmerking dat het helaas onvermijdelijk is en dat er altijd grensgevallen zijn. Erger vind ik nog dat zij die grensgevallen af doen als "losse rafels" en "helaas, gewoon pech". 

We hebben gewoon te eten hoor, het dak boven ons hoofd zit er nog op en we zijn gezond. Maar ons huishouden is wél berekend op twee inkomens. Met een beetje geluk mogen veel van ons met een week of wat hun winkel of bedrijf weer openen en zetten we onze schouders er eensgezind weer onder.

Tot die tijd probeer ik door middel van de verkoop van producten, giftsets en cadeaubonnen nog iets van omzet te genereren en heb ik fundraising ingezet: Go Fund Me. Om mijn hoofd een beetje boven water te kunnen houden en de huur te kunnen blijven betalen. Want er is geen overheid die me daar nu bij helpt. Raar en best bizar om mensen in mijn omgeving om geld te vragen en het stuit me ook wel een beetje tegen de borst hoor. Maar de reacties zijn warm, lieve telefoontjes en berichtjes komen binnen en die helpen me om te blijven lachen. 

Voel je vrij om eens een kijkje te nemen op mijn pagina. Maar je kunt me natuurlijk ook steunen door het kopen van bijvoorbeeld een cadeaubon of een product uit de catalogus op WhatsApp. Klik hier voor: alle links op een rijtje

Klik hier voor Go Fund Me